Sport » Sporty Walki

Toe Wrestling

Monika — Fri, 29 Jul 2011 09:58:16 +0000

Toe wrestling jest nową dziedziną, jednak ciesząca się tak dużym zainteresowaniem, że światowa federacja toe wrestlingu stara się o włączenie tej dyscypliny sportowej do programu igrzysk olimpijskich.

Zasady sportu są bardzo proste, podobne do arm wrestlingu. W pojedynku bierze udział dwóch zawodników, którzy siadają naprzeciwko siebie bez butów i skarpetek. Następnie muszą stykać się stopami, zaczepiając własnym dużym palcem o duży palec przeciwnika. Wygranym jest ten, kto stopę przeciwnika powali na ziemię, podłogę czy specjalnie przygotowane bandy.

Tak naprawdę, nikt nie wie, kiedy i jak powstała ta dziedzina sportu. Jednak teoretycy toe wrestlingu głoszą, że wymyślona została w latach 70 XX wieku, przez ludzi, którzy marzyli o stworzeniu takiego sportu, w którym Wielka Brytania odnosiła by niewątpliwe sukcesy.

Pierwsze poważne zawody zostały zorganizowane w pubie w Derbyshire w 1976 roku. Zostały nazwane The World Toe Wrestling Competition. Od tej pory, zawody w tej dziedzinie odbywają się co roku.

Toe wrestling cieszy się coraz większym zainteresowaniem zarówno chcących trenować ten sport, jak i sponsorów, którzy licznie przybywają na zawody.

Członkowie World Toe Wrestling Organisation zwrócili się w wnioskiem o wpisanie toe wrestlingu na listę sportów olimpijskich. Niestety, wniosek został odrzucony. Entuzjaści tego sportu, jednak, nie poddali się i próbować będą dalej.

Kick - boxing

Anna.Laciak — Wed, 24 Nov 2010 10:21:05 +0000

Kick- boxing jest sportem walki, który powstał poprzez połączenie przypisanych dyscyplinie bokserskiej ciosów pięścią oraz kopnięć. Kick-boxing rozwijał się początkowo w dwóch krajach, dlatego też ukształtowały się dwa jego nurty: japoński i amerykański. Japońska forma tej walki zaczęła powstawać po 1964 roku, po igrzyskach olimpijskich, kiedy to dopuszczano do ciosów bokserskich także zastosowanie kopnięć, uderzeń kolanem, łokciem, czy rzutów z judo. W początkowej fazie wykorzystywane były również ciosy i rzuty charakterystyczne dla karate. Później jednak zaprzestano ich stosowania, a dyscyplina nabrała cech zbliżonych do czysto sportowego współzawodnictwa. W latach 70 tych w USA natomiast zaczęto dążyć do zreformowania przede wszystkim karate. Zawodników ograniczano bowiem poprzez stymulowanie siły stosowanych przez nich uderzeń. Narodziło w tej sytuacji najpierw tzw. full - contact karate, gdzie dopuszczalne były uderzenia pięścią i kopnięcia. Tego rodzaju walkę przeniesiono w następnym okresie na ring. Jest to stosunkowo młoda dyscyplina w kategorii sztuk walki, dlatego nie posiada bardzo skomplikowanej terminologii. Rywalizacja sportowa odbywa się natomiast według określonych norm i przepisów, charakterystycznych dla poszczególnych jej formuł, np. „low kick”, w którym dopuszczalne jest praktycznie całość technik bokserskich, a także kopnięcia sięgające wysokości głowy, zabronione są natomiast uderzenia łokciem i kolanem. Tak zwany „light kick” natomiast opiera się w zasadzie na nieustannych kopnięciach od uda w górę, których siła jest ograniczona.

Capoeira

Anna.Laciak — Wed, 24 Nov 2010 09:34:09 +0000

Capoeira to sztuka walki wywodząca się z Brazylii, która łączy w sobie elementy tańca, rytmiczne ruchy, pewne techniki samoobrony i akrobacji. Została stworzona w XVIII i XIX wieku przez niewolników, stając się dla nich pewnym sposobem manifestacji odrębności kulturowej i niezależności. Capoeira, spośród innych sztuk walki wyróżnia się dynamicznością, posiada również cechy, która wiążą ją z elementami tańca. Każda „walka” trenujących capoeiristas odbywa się przy towarzyszącej temu muzyce i śpiewanych przez uczestników tekstach. Najistotniejszym ruchem wykonywanym podczas gry, jest tzw. ginga. Płynne kołysanie, przenoszenie ciężaru z jednej strony ciała na drugą, przy jednoczesnych gestach rąk osłaniających na przemian twarz i górną część klatki piersiowej, nadaje tej sztuce walki cechy tańca. Zadawane przez przeciwnika ciosy rzadko się blokuje, wykorzystując w zamian różnego rodzaju przejścia i uniki. Jest to podstawowa umiejętność, która stanowi bazę do wykonywania innych, bardziej skomplikowanych elementów. Wszyscy uczestnicy mogą również sformułować okrąg (tzw. roda). Wówczas jej przewodnik intonuje odpowiednią przyśpiewkę. Do wnętrza okręgu wchodzą kolejno pary capoeiristas i rozpoczynają grę – symulowaną walkę, tzw. jogo. Polsce capoeira pierwszy raz pojawiła się w 1995 roku, kiedy to kilku zafascynowanych ludzi rozpoczęło ćwiczenia w Dąbrowie Górniczej. W 1998 roku Mestre Nem, Instrutor Morcego oraz Monitora Xuxa, odbyli swoją podróż do naszego kraju i poprowadzili pierwsze w Polsce warsztaty capoeira w Katowicach.

Taekwondo

Dominika — Tue, 20 Apr 2010 13:52:20 +0000

Sztuka walki Korei. Początkowo stworzona na potrzeby militarne, następnie wdrożona do użytku cywilnego. Dziś jest jedną w pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich. Twórca taekwondo generał Choi Hong Hi wybierając to co najlepsze z różnych sztuk, łącząc je i wzbogacając o nowoczesne, udoskonalone techniki stworzył styl, który do tej pory jest skuteczny. Taekwondo jest sztuką walki widowiskową i bardzo niebezpieczną, na szczególne uznanie zasługują techniki nożne w wyskoku i po obrotach, wykonywane z wielką dynamiką i precyzją. Sztuka ta posiada różne prawa, przepisy i postanowienia, dotyczą one wszystkich elementów taekwondo począwszy od stroju, zachowania poprzez techniki i regulaminy. Charakterystycznymi cechami taekwondo jest specyficzna terminologia, metody treningu, system nauczania, ubiór i wyposażenie zawodnika oraz moralne zasady i filozofia. Taekwondo to korzyści zdrowotne płynące z wieloletniego treningu, umiejętności samoobrony oraz zdrowego stosunku do siebie i otoczenia. Piękno, logika, konsekwencja założeń teoretycznych, skuteczność, a wszystko to połączone z rozwojem wewnętrznym sprawia, że taekwondo jest najczęściej uprawianą sztuka walki na świecie.

Aikido

Dominika — Tue, 20 Apr 2010 13:08:00 +0000

Sztuka walki Aikido kładzie duży nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, zwraca szczególną uwagę na odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka podczas całego procesu treningu. Techniki aikido składają się przede wszystkim z rzutów i dźwigni i w odróżnieniu od innych sztuk walki są to techniki wyłącznie obronne. W walce znajduje się ponad dwa tysiące kombinacji technicznych, jest ona najbardziej widowiskowym przedstawieniem. Twórca aikido Morihei Ueshiba uważał, że napastnik nie jest wrogiem, tylko bratem który pobłądził i że starcie nie powinno zakończyć się okaleczeniem bądź śmiercią napastnika. W tej walce nie chodzi o to, aby wygrać lecz o to aby nie przegrać. Do dziś aikido uważane jest za jedną z najtrudniejszych sztuk walki. Być może dlatego, że opiera się na zagraniu w czasie z napastnikiem… Jak każdej sztuce walki tak i aikido trzeba poświęcić dużo czasu, najpierw należy nauczyć się panować nad swoim ciałem i zastąpić swoje nawyki i odruchy reakcjami aikido.

Ju jitsu

Dominika — Fri, 16 Apr 2010 12:02:25 +0000

Ju-Jitsu to w tłumaczeniu z języka japońskiego łagodna, miękka sztuka. Historia początków powstania ju-jitsu do dziś pozostaje tematem spornym. Niektórzy przekonują, że system ten sprowadzony został z Chin, inni zaś twierdzą, że to system rdzennie japoński. W tym wypadku można zaryzykować stwierdzenie, że ju-jitsu zawiera techniki walki sprowadzone z Chin z technikami rdzennie japońskimi. Współcześnie niewiele jest szkół tradycyjnych, przeważają za to szkoły Modern Ju-jitsu (nowoczesne ju-jitsu) przystosowane do czasów teraźniejszych, gdzie podstawy techniki tradycyjnej łączy się z elementami współczesnymi i technikami z innych systemów walki. Cechami charakterystycznymi walki jest bogata i złożona struktura ruchów. Jest to sztuka piękna zarówno ze względu na precyzję, skuteczność, wysoki stopień trudności technicznej jak i walory estetyczne. Wykorzystuje się wiele harmonijnych, zazębiających się elementów tj. rzuty, obalenia, dźwignie na wszystkie stawy, duszenia, uderzenia i naciski na punkty wrażliwe, przewroty i pady, uniki, obroty i inne metody zejścia z linii ataku, bloki. Ju-jitsu kieruje się trzema podstawowymi zasadami : ustąp aby zwyciężyć, minimum wysiłku, maksimum skuteczności, przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogółu.

Reklama z Adamkiem może zniknąć z telewizji

Agnieszka — Wed, 17 Feb 2010 13:43:45 +0000

Wystąpienie boksera Tomasza Adamka w spocie reklamowym piwa Żywiec wywołał wzburzenie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Żąda ona wycofania reklamy z telewizji pod groźbą skierowania sprawy do prokuratury. Zgodnie z polskim prawem i ustawą o zapobieganiu alkoholizmowi i wychowaniu w trzeźwości reklama napojów alkoholowych nie może nasuwać skojarzeń ze sprawnością intelektualną czy fizyczną. Według PARP spot w którym cieszący się ogólnopolską sławą bokser zachwala smak i właściwości piwa Żywiec to prawo łamie. Nie jest to pierwsza taka sytuacja, w której udział bierze polski sportowiec. Kilka lat temu szerokim echem odbiła się sprawa bramkarza Jerzego Dudka, który wystąpił w reklamie piwa Warka, a spot po interwencji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ostatecznie wycofano z emisji.

Ciosy bokserskie

Justyna — Mon, 11 Jan 2010 15:09:21 +0000

Ciosy bokserskie stanowią podstawowy element techniki w walce bokserskiej, ciosy bokserskie są prawidłowe jeżeli zadawane są przednią, wypchaną częścią zamkniętej rękawicy (często oznaczoną na biało) w przednie i boczne części głowy (do linii uszu) oraz powyżej pasa z przodu i z boku do linii ramion opuszczonych luźno wzdłuż tułowia, rozróżnia się: ciosy sierpowe, ciosy proste, ciosy z dołu. W zależności od tego która ręka zadaje ciosy rozróżnia się ciosy prawe i lewe; w zależności od celu, w który wymierzony jest cios, dzieli się je na ciosy na górę (w głowę) i ciosy na dół (w tułów); w zależności od ich zasięgu wyróżnia się ciosy krótkie i długie.

Ciosy proste - ciosy bokserskie najczęściej stosowane w walce, charakteryzujące się duża szybkością i skutecznością, stosowane są w ataku na dystans i w półdystansie oraz jako kontrciosy w obronie, rozróżnia się cztery podstawowe ciosy proste: lewy prosty na górę (w głowę), lewy prosty na dół (w tułów), prawy prosty na górę (w głowę) oraz prawy prosty na dół (w tułów). W angielskiej terminologii bokserskiej lewy prosty określa się jako jab, zaś prawy prosty jako cross.

Ciosy sierpowe - ciosy boczne które dochodzą do przeciwnika z boku, trafiając w boczne części głowy oraz tułów, stosowane najczęściej w półdystanse, ciosy sierpowe charakteryzują się silną pracą skrętną tułowia z przeniesieniem ciężaru ciała w kierunku ciosu przy współudziale pracy nóg, bioder i barków. Podstawowymi ciosami sierpowymi są lewy sierpowy, prawy sierpowy, lewy sierpowy wydłużony oraz prawy sierpowy wydłużony. W angielskiej terminologii określane jako hook.

Ciosy z dołu (podbródkowe) - ciosy bokserskie zadawane są ręką ugiętą w łokciu, stosowane w półdystansie i w zwarciu, w ataku i obronie, podstawowymi ciosami z dołu są prawy z dołu i lewy z dołu. W angielskiej terminologii określane jako uppercut.

Odpowiedni strój do Judo

Maria — Mon, 11 Jan 2010 14:45:16 +0000

Każda osoba, która chce uprawiać judo, musi posiadać specjalny strój, który jest zarazem wielkim symbolem tego sportu walki i jest najważniejszym z elementów reprezentacyjnych w tym sporcie.
Strój ten nosi nazwę judoga i skłąda się ze specjalnych spodni (zubon), bardzo twardej góry stroju (keikoga), oraz stosownego pasa o odpowiednim kolorze.

Krój tego stroju został opracowany w pierwszej szkole judo na świecie, czyli w Kodokanie, przez co został automatycznie przyjęty jako standard przez wszystkie inne szkoły sztuk walki na całym świecie.

Judoga jest wykonana z bawełny, jednak jest bardzo gruba i wytrzymała na wszelkie siły, które z dużym natężeniem działają na nią podczas walki, w której są wykorzystywane liczne rzuty i duszenia, które mogłyby z łatwością rozerwać niewytrzymały strój. Ważne jest, aby przy calym swoim gabarycie i grubości, strój judoki był luźny i w żaden sposób nie powinien krępować jego ruchów.

Judoga przyjmuje dwa podstawowe kolory - niebieski, oraz biały, które zostały tak dobrane ze względu na łatwe odróżnienie zawodników podczas walki, którzy często będący w walce na macie mogą być nie odróżnienia, a często zmieniające się pozycje góra-dół i niewidoczna twarz może sprawiać problemy sędziom w rozponaniu zawodnika i odpowiednim ocenieniu jego poczynań.

Regulamin judo bardzo ściśle określa wszystkie wymiary stroju judoki, np. nogawka nie może się kończyć wyżej niż 5 centymetrów powyżej poziomu kostki zawodnika. Jeśli zawodnik nie dostosuje do wszystkich ściśle dobranych wymogów, może zostać zdyskwalifikowany z zawodów.

Sumo - nie tylko dla mężczyzn!

Maria — Thu, 07 Jan 2010 15:45:57 +0000

Żeńskie sumo ma trzy kategorie wagowe: poniżej 65 kg, do 80 kg oraz powyżej 80 kg. W XX wieku, wraz ze zmianami światopoglądowymi na świecie, zaczęto organizować sportowe zawody także dla kobiet. Zapasy sumo są o tyle specyficzne, że waga i postura zawodniczki ma ogromne znaczenie. Z drugiej strony, o wiele szczuplejsza zapaśniczka ma szansę pokonać swoją cięższą rywalkę głownie dzięki technice i szybkości.
W zawodowym sumo na chwilę obecną nie ma kobiet. Zawody wywodzą się wprost z shintoistycznej tradycji z VIII w., gdzie paniom nie wolno było obserwować walk, a wejście przez kobietę na ring było naruszeniem świętości i zanieczyszczeniem areny. Wynika to wprost z kultury feudalnej Japonii; poza tym, na samym początku walki sumo były niezwykle brutalne, czasem kończyły się nawet śmiercią zawodnika.
Jednak aktualnie sumo aspiruje do bycia dyscypliną olimpijską. Oznacza to, że obok męskiej wersji zapasów musi istnieć również wersja żeńska. Wydaje się, że nawet konserwatywne kręgi w Japonii prędzej czy później dojrzeją do decyzji o dopuszczeniu kobiet do sumo. Przyszłość kobiecego sumo, jak chyba nigdy dotąd, wygląda bardzo obiecująco.
Choć sumo kobiet rozwijało się niemalże „pod prąd” oficjalnym (czytaj: męskim) zawodom, szybko okazało się, że kobiety radzą sobie w ringu wcale nie gorzej niż mężczyźni. Co więcej, często traktują sumo jako jedną ze sztuk samoobrony. Podobnie jak w męskim sumo, ostatnio coraz więcej kobiet spoza Japonii uprawia ten sport. Niektóre z nich z powodzeniem mogłyby konkurowac z niejednym mężczyzną!