Problemy ze ścięgnem Achillesa pojawiają się gdy zbyt często biega się po betonie czy asfalcie. Podczas biegu nogi wykonują jednostajne te same ruchy, pracują w lekkim ugięciu, ścięgno Achillesa jako pierwsze ma kontakt z podłożem musi zatem amortyzować uderzenia. Problemem jest także nie wystarczające rozciągnięcie ścięgna. W trakcie biegu po ulicy obie nogi wykonują inną pracę, ścięgna obciążone są niesymetrycznie. Trenując po drodze powinno się zatem wracać tą sama stroną drogi, wówczas druga będzie wykonywać taką pracę jak pierwsza poprzednio. Objawami problemów ze ścięgnem Achillesa są trzeszczenia i skrzypienia. Na treningu ścięgno wydaje dźwięk jak podczas chodzenia po śniegu.

Pierwsi na mecie, którą tradycyjnie była brama do PW Jan, byli Arkadiusz Kozak (Koszalin) i Mariusz Borychowski (Słupsk). Ostatnie metry pokonali ramię w ramię, zajmując razem pierwsze miejsce. Ich czas to 56 minut i 19 sekund. Dla Kozaka była to pierwsza wygrana w tej imprezie. Natomiast Borychowski triumfował już po raz trzeci.

Z trójki startujących pań najszybciej na mecie zjawiła się Grażyna Antosik, która uzyskała czas 1:16.45 (20. open). Najstarszymi uczestnikami byli Wiktor Parawanicki i Ignacy Stopnicki z KB Tupot Ustka - obaj rocznik 1944. Najmłodszym zaś 16-letni Arkadiusz Mokrzycki ze Świdwina.

Trzeci w Darłówku był Jerzy Kulczyk z Tychowa (59.25), a 3 sekundy po nim finiszował Adam Jóźwik z TKKF Olszewski i Synowie Sławsko. W czołówce byli również: 5. Dariusz Guzowski (Szkoła Policji Bajcar Słupsk) 1:00.31, 6. Grzegorz Antosik (KB Bryza Postomino) 1:00.36, 7. Emil Kamiński (Olszewski i Synowie) 1:02.37.

Nagrodami dla zwycięzców były puchary Dyrektora PW Jan (kategoria mężczyzn) i Wójta Gminy Postomino (kobiety) oraz drobne upominki. Wszyscy zawodnicy mogli skorzystać z dwugodzinnego pobytu na basenach Parku Wodnego.

Jak postępować w przypadku odniesienia kontuzji spowodowanej przeciążeniem w treningu? Należy ograniczyć bodźce lub całkowicie wyeliminuj, które spowodowały kontuzję (przerwanie trening). Trzeba też udać się po poradę do lekarza sportowego, stosować się do jego wskazówek (poddać się zabiegom rehabilitacji). Dobrze jest znaleźć zastępcze formy ruchu możliwie najbardziej zbliżonych do swojej głównej aktywności-biegania, jeżeli nie można jej wykonywać nawet w ograniczonym stopniu. Po wyleczeniu kontuzji trenuje się ostrożnie, rozpoczyna bieganie z niższego pułapu intensywności obciążeń (biega się mniej i wolniej).

Właściwa długość kijka do Nordic Walking związana ze wzrostem osoby jest ważnym czynnikiem komfortu i bezpieczeństwa oraz odgrywa ważna rolę w odnajdywaniu skuteczności Nordic Walking. Wybierając długość kijka każdy powinien uwzględnić swój wzrost, długość kończyn oraz poziom zaawansowania treningowego w uprawianiu Nordic Walking. Właściwa długość kijka dla trenującego może być mierzona przy pomocy przysuniętej do boku oraz zgiętej pod katem 90 stopni kończyny górnej, kiedy uchwyt rękojeści kijka jest rozluźniony. Osoba z większym doświadczeniem w Nordic Walking lub narciarstwie biegowym, mająca większą siłę fizyczna może wybrać kijek o trochę większej długości. Kijkiem o odpowiedniej długości można się odpychać za linią tułowia a zatem mięśnie kończyn górnych, barków oraz górnej części pleców mogą być zaangażowane w tym odepchnięciu.

Balansujący wpływ kijków często poprawia sylwetkę bioder oraz ruch prostowania stawu biodrowego w fazie odepchnięcia paluchem stopy nogi zakrocznej, intensyfikuje też ruch w obszarze miednicy. Kijki pomagają utrzymać optymalny środek ciężkości podczas chodu, co odgrywa istotną rolę w zapobieganiu problemów kończyn dolnych a nawet ułatwia rehabilitacje ruchową. Kijki łagodzą sposób, w jaki pięta kontaktuje się z podłożem i sprawiają, ze kolana poruszają się bardziej elastycznie.
Trening Nordic Walking powinno się rozpocząć od marszu z kijkami luźno zwisającymi u wyprostowanych wzdłuż tułowia kończyn górnych, szukając odpowiedniego rytmu marszu. Po odnalezieniu tego rytmu, należy połączyć krok z odepchnięciem się kijkiem w tył za pomocą przeciwnej kończyny górnej.
Opierając się na paskach rękojeści kijka, palce ręki rozluźniają uchwyt rękojeści a górna część tułowia poprzez rotacje w przeciwnym kierunku przyłącza się do wyprostu kończyny górnej (jej odmachu w tył). Nigdy nie wysuwamy do przodu dolnej części kijka. Podczas gdy przednia kończyna górna jest lekko zgięta a dolna część kijka jest mniej więcej na tym samym poziomie, co przeciwna (wykroczna) kończyna dolna, kijek wbijamy w podłoże ukośnie pod kątem 60 stopni tak, aby znajdował się on na tym podłożu na wysokości pięty nogi wykrocznej.